| تبليغات | X |
زندگی
زندگی را باید به چیزهای ساده تشبیه کرد.
به راه رفتن روی جدول کنار خیابان
که هی مواظب می شوی که نیفتی
و وقتی که افتادی ...
می توانی بخندی
و بایستی روی خیابان.
عمید
خرداد 1390
منظومه مرگ ...
با دست
به پشتت مي زدند
و مي گفتند
رويا تمام شد.
تو مردي.
بعد كه به خودت مي آمدي
مي ديدي
و مي ترسيدي ...
جهان چه بزرگ است!
پر از نور و تاريكي
پر از غبار و ستاره و سياهچاله
پر از هياهو و سكوت.
از لبه ي تمام زمان ها و كهكشان ها مي گذشتي
و مي فهميدي باز هم هست
جاهايي كه در آن زمان و مكاني نيست!
مكان هايي كه چيزي ندارند!
چيزهايي كه مكاني ندارند!
بدون فلسفه و مفهوم.
و مي گشتي دنبال كره كوچك خاكيت
و دنبال همان نگاه ها و صداها و نورها
و همان آسمان آبي
و همان تيتر درشت روزنامه ي صبح
كنار بخار گرم چاي صبحانه.
شايد تحمل بزرگي اين جهان را نداشته باشي
و نتواني از ميان اين همه سحابي و بخار و گاز بگذري
و تعجب كني كه اين جهان بزرگ براي چيست!؟
شايد اشك بريزي
وقتي كه مي فهمي
چقدر كوچك بودي دربرابر ابعاد بزرگ و جاري اين جهان.
...
شايد دلت تنگ شود
براي خانه.
شايد در آن هياهو
دوباره بگردي دنبال خدا...
راستي شايد بفهمي و درست
براي همه بگويي.
مرگ درد دارد يا ندارد؟
عمید
اردیبهشت ۹۰
جهان
انتهای مادی این جهان پیدا نیست
و
نشسته ام داخل خانه ی بی پنجره ی تاریکم
و
برایم از معنویات می گویند...
هر روز
من که زنی درون مغزم با صدای بلند فریاد می زند
و گریه می کند
و هر جا که می روم
کیسه ی داروهای برادرم را می بینم
و هر چند ماه یکبار حقوق می گیرم
و هر چند روز یکبار سیگار می کشم
می خندم.
و کهکشان ها هم، بالای سرم می خندند.
من که هر روز درباره مرگ فکر می کنم
و هر روز مردی را متنفر از خود می بینم
و هر روز تک درخت پیر جلوی خانه به حالم می گرید
می خندم
و کهکشان ها هم بالای سرم می خندند.
چشم ها
چشم هاي تو به چه چيزي گشوده خواهد شد
به چيزهايي كه چشم هاي من آن ها را
نخواهد ديد
شايد به خيابان هاي خالي
و جنگ افزارهاي عجيب و مهلك.
شايد به اديان و عرفان هاي غريب.
به فرشته هايي كه با دست هايت بازي مي كنند
بگو:
من فقط مي خواهم خنده ببينم.
عمید ۱۳۸۹
یک روز
یک روز
از آسمان دروغین این قبیله
می افتد ...
میان ِ کهکشان های پهناوری
که در نظم خود
گرفتارند.
اتمام ِ خالی ها را بر می تابد
و
پرنده ای از میان ِ قلبش می گذرد.
ارواح ِ شوم و خبیثی
جای ِ خالی ِ او را
در این جهان می بوسند...
عبور می کند
و می اندیشد
چرا جای خالیش در این جهان خالی نیست!؟
عمید
۲۰ شهریور ۸۷
من نامه
فکر کنم
تمام شده ام!
دیگر نه می توانم فریاد بزنم
و نه سکوت کنم.
اشک های جهنم را
همین جا
روی زمین هم
نمی توانم بریزم ...
نیمکتی گوشه ی دیوار
و صدایی بلند
که مرا به فاحشه های بهشتی
وعده می دهد!
...
می خواهم به طبیعتی پناه ببرم
که می دانم
روزی از من عبور خواهد کرد،
تنم را به دریاها خواهد بخشید،
تنم را از دهانه ی آتش فشان ها
بیرون خواهد ریخت.
تنم را از شاخه ها
خواهد رویاند ...
نیمکتی گوشه ی یک خاطره ...
فکر کنم جایی
در گوشه های تاریخ،
تمام شده ام.
دستم
درون ِ خیانت ها و ایمان ها
بریده
افتاده است.
سرم را
روی نیازهای طبیعت
بریده اند.
قلبم را
برای عشقی آکنده،
کنده اند.
روحم را
شیطانی خریده
تا خدایی را
آرام کند!
پاهایم را
درون فصل های قدیمی
جا گذاشته ام.
نیمکتی در سکوتِ درخشانِ شب ...
نورِ چراغی روی سنگفرش...
فکر کنم
تمام شده ام.
عمید
۲۱ تیر ماه ۱۳۸۷
یک شعر عاشقانه از مهدی اخوان ثالث
غزل
ای تکیه گاه و پناه ِ
زیباترین لحظه های ِ
پر عصمت و پر شکوهِ
تنهایی و خلوتِ من !
ای شطِّ شیرین ِ پرشوکتِ من !
ای با تو من گشته بسیار،
در کوچه هایِ بزرگ ِ نجابت.
ظاهر نه بن بست ِ عابر فریبنده ی استجابت.
در کوچه هایِ سرور و غم ِ راستینی که مان بود.
در کوچه باغ ِگُلِ ساکت نازهایت.
در کوچه باغ ِگُلِ سرخ ِ شرمم.
در کوچه های نوازش.
در کوچه های ِ چه شبهای ِ بسیار
تا ساحل ِ سیمگون ِ سحرگاه رفتن.
در کوچه های ِ مه آلود ِ بس گفت وگو ها،
بی هیچ از لذت خواب گفتن.
در کوچه های ِ نجیب ِ غزلها که چشم ِ تو می خواند،
گهگاه اگر از سخن باز می ماند،
افسون ِ پاکِ منش پیش می راند.
ای شطِّ پرشوکت ِ هر چه زیبایی ِ پاک!
ای شطِّ زیبای ِ پرشوکت ِ من!
ای رفته تا دوردستان!
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
روشن ترین همنشینِ شبِ غربت ِتو؟
ای همنشین ِ قدیم ِ شب ِ غربت ِمن!
ای تکیه گاه و پناه ِ
غمگین ترین لحظه های ِ کنون بی نگاهت تهی مانده از نور،
در کوچه باغ ِ گل ِ تیره و تلخ ِ اندوه،
در کوچه های ِچه شبها که اکنون همه کور.
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
که شب فروز ِ تو خورشید پاره ست.
تهران
شهریور ۱۳۳۶
آخرِ شاهنامه
حالم
به هم می خورد
حالم از حالم.
حتمیتی عجیب در دین نهفته است.
تو می گویی به من
که سرگردانم.
تعصب ِ غریبی در دلت
زبانه می کشم!
چرا، چرا نمی گویم؟
بیمارم
بدون منطق و معنی
حکم می رانی.
بدون منطق و معنی
دیوارم .
عمید
۳ تیر ماه ۱۳۸۷
تهران
دو شعر از احمد رضا احمدی
در انتظار باران
فقط مرا به نصفی سیب مهمان کن
بهار را برتنم خالکوبی کن، مرا کافی است
تنها به کوچه می روم
ازعابران ساعت وقوع خوشبختی را می پرسم
عابران : اخمو ، کج خیال و عبوس جواب
مرا نمی دهند
کوچه انبوه از سبد های خالی است که
در انتظار باران هستند
کلاف هایی از ابریشم در کوچه بی صاحب
مانده اند
کسی نیست کلاف ها را به خانه برد
در خانه ها بسته است
از این جهان
ازاین جهان ِ پیر حذر می کنم
در خیابان های ِ خلوت غروب را به نام کوچکش
صدا می کنم
جهان پیر می خواهد مرا انکار کند
چشمان من به در است که تو پس از این
سالیان با همان پیرهن گلدار از راه برسی و ساعت
حرکت هواپیما را به من اشتباه بگویی
کبوتران چابک و هراسان سراسیمه ما را از
خواب بیدار می کنند که صبح است
برخیزید
شقایق ها از گل دادن فارغ شده اند
جوجه های کبوتران مشتاق اند که تو به آنها
دانه بدهی
بر لبانم دانه های کبوتر و آه مادران داغدیده
آماس می کند
سرم را پایین می اندازم که مرگ از فراز
سرم عبور کند
مرگ عبور کرد دخترک جوان را نشانه
گرفت
پس من هنوز فرصت زندگی دارم.
احمد رضا احمدی
" چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود"
