یک عاشقانه نا آرام                    

ازاین دنیای مه آلود می ترسم،

اگر تو با من نباشی.

...

درون مه گرگ هایی به نفرت

دندان تیز کرده اند.

درون مه جلادانی برای ریختن خونم

انتظار می کشند.

...

از درون مه ،

صدای ناله می آید.

لحظه ای

 و در وهم ِ غروری،

گمان کردم

که بی تو ماندن را در غوغای مه

می توانم.

به گشتی در آن کابوس سفید

غوطه ور شدم ...

سرگردانی ِ مردمان،

مردمان ِ سرگردان.

ثروتی که از کور بودن ، به دست می آمد.

خونی که برای ثروت، در سفیدی می ریخت.

ایمانی که درون ِ آن، فقط  خون بود.

مات بود

مات بی کران.

صدای آزادی را می دانستم،

صدای شکستن استخوان،

اما نمی آمد.

از کسی جز صدای سکوت سرد،

در نمی آمد.

دست هر نازنینی را به چند ورق،

می توانستی گرفت ...

معشوقه ات می شد!

دوست ها در مه، دست نداشتند،

دست ها در مه، سمت نداشتند،

سمت ها ...

رنگ نداشتند.

همه چیز سفید بود و مات...

تجربه ی سفید ِ تلخ،

سیاهم کرد.

می ترسم از این مه

اگر تو با من نباشی ...

خاطرم نیست

چون می ترسیدم،

از عادلان و مستان و عاشقان و همه

درون ِ آن پلیدی ِ مه.

خاطرم نیست

جز وحشت...

و برگشتم .

درونم بمان،

بیرون مه آلود است،

این سپیدی سرد،

همان دود است.

حرف ما، حرف ِ آغوش ها و نوازش ها نیست.

حرف ما، حرف ِ پناه آوردن است.

کار ما در این سپیدی ِ سرطان زا،

فقط ندیدن است.

با هم ندیدن ...

می ترسم از این دنیای مه آلود،

ازاین دنیای بی رنگ،

اگر تو با من نباشی.

                                                                              عمید

                                                                        ۲۰ آذر ۱۳۸۶

                                                                 تقدیم به مهربانی همیشه سبز                                                                                                              

پنج شنبه

در این پنج شنبه ی اساطیری !

که تاریخ تمام شده،

نام ِتو را نفس می کشم.

چه جویبارِ خونی از عاشقی ام جاریست!

مردی که روبه روی ِ آتش ِ مسلسل ها،

با مشت های گره کرده

فریاد می کرد،

درون عاشقی ام زندانی است.

تاریخ مرا می شمارد،

و افسانه های عاشقی ام را

در این پنج شنبه ی اساطیری.

                                                                                            عمید

                                                                                       ۲ آبان ۱۳۸۶

دو شعر از مهدی اخوان ثالث

 اندوه

نه چراغ ِ چشم ِ گرگی پیر،

نه نفسهای ِ غریب ِ کاروانی خسته و گمراه،

مانده دشت ِ بی کران ِ خلوت و خاموش،

زیرِ بارانی که ساعت هاست می بارد،

در شب ِ دیوانه ی غمگین ،

که چو دشت اوهم دل ِ افسرده ای دارد.

در شب ِ دیوانه ی غمگین ،

مانده دشت ِ بی کران در زیرِ باران ، آه ، ساعت هاست،

همچنان می بارد این ابرِ سیاه ِ ساکت ِ دلگیر.

نه صدای ِ پای ِ اسب ِ رهزنی تنها ،

نه صفیرِ باد ِ ولگردی،

نه چراغ ِ چشم ِ گرگی پیر.

                                                                                                                                            تهران، اسفند ۱۳۳۳

 زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

سرها در گریبان است.

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدارِ یاران را.

نگه جز پیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان است.

وگردست ِ محبت سوی کس یازی ،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون،

که سرما سخت سوزان است.

نفس کز گرمگاه ِ سینه می آید بیرون، ابری شود تاریک .

چو دیوار ایستد در پیش ِ چشمانت.

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم ِ دوستان ِ دور یا نزدیک؟

مسیحای ِ جوانمرد ِ من ! ای ترسای ِ پیرِ پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ...

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای!

منم من، میهمان ِ هر شبت ، لولی وش ِ مغموم.

منم من، سنگ ِ تیپا خورده ی رنجور.

منم ، دشنام ِ پست ِ آفرینش، نغمه ناجور.

نه از رومم، نه از زنگم، همان بی رنگ ِ بی رنگم.

بیا بگشای در، بگشای ، دلتنگم.

حریفا ! میزبانا ! میهمان ِ سال و ماهت، پشت ِ در چون موج می لرزد.

تگرگی نیست، مرگی نیست.

صدایی گر شنیدی ، صحبت ِ سرما و دندان است.

من امشب آمده ستم  وام بگزارم.

حسابت را کنارِ جام بگذارم.

چه می گویی که بی گه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی ِ بعد از سحرگه نیست.

حریفا ! گوش ِ سرما برده است این ، یادگار ِ سیلی ِ سرد ِ زمستان است.

و قندیل ِ سپهر ِ تنگ میدان، مرده یا زنده،

به تابوت ِ ستبر ِ ظلمت ِ نه توی ِ مرگ اندود ، پنهان است.

حریفا ! رو چراغ ِ باده را بفروز، شب با روز یکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر، در ها بسته، سرها در گریبان، دست ها پنهان،

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،

درختان اسکلتهای ِ بلور آجین،

زمین دلمرده، سقف ِ آسمان کوتاه،

غبار آلوده مهرو ماه،

زمستان است.

                                                                    تهران، دی ۱۳۳۴

شب یلدا از سنت های زیبای ِ ما ایرونی هاست. براتون شب ِ یلدای ِ قشنگی رو آرزو می کنم ...

فال حافظ یادتون نره...