| تبليغات | X |
حالم
به هم می خورد
حالم از حالم.
حتمیتی عجیب در دین نهفته است.
تو می گویی به من
که سرگردانم.
تعصب ِ غریبی در دلت
زبانه می کشم!
چرا، چرا نمی گویم؟
بیمارم
بدون منطق و معنی
حکم می رانی.
بدون منطق و معنی
دیوارم .
عمید
۳ تیر ماه ۱۳۸۷
تهران
مردی درون من
کلمه ها را می جوم
تا عمقی بیابم.
ترکیب های بسته ی احساس
مرا اسیرکرده.
مردی درون من،
رودررویِ گسیختگی تمدن
ایستاده
و سیگار می کشد.
مردی درون من،
در فلسفه های مدرن
می میرد.
مردی درون من،
در چهره سیاه شهر
خیره می ماند،
و به سعادت می اندیشد!
کلمه ها را می جوم
تا معنی ام را بیابم.
مردی درون من،
خسته است.
عمید
۱۸ بهمن ۱۳۸۵
کرمانشاه
مست
دست خدا،
در جهنم من پیدا نیست.
پدری مست،
به دخترش ناسزا گفت، - پست.
روح ِ زنش را می خورد.
گریه های حل شده در نفس هایش...
دختر شکسته است.
جهنم همین جاست.
راه حلی نمی یابم...
: تو را که می توانم بکشم!
دست خدا!!
کجایی پس؟!
دختری در جهنم،
مادری در آتش،
پدری مست.
عمید
۱۲ فروردین ۱۳۸۷
تقدیم به زنی در جهنم
بهاریه !
بهار به قلب های ِخالی ما چشم دوخته است
و از ایمان های عمیق ما می گذرد.
بهار
از خدای روشن ِ قلب های ما می گریزد.
خدایی که پشت ِ پنجره های بسته ی خانه هامان
زندگی می کند!
بهار خنده های خالی از شادی ما را نمی فهمد
گریه های خالی از غم ...
بهار از سردی نگاه ما می لرزد...
بهار از زندگی ما می ترسد...
برای جوانه زدن چه بهانه ای غیر ِبهار می خواهی!
عمید
۸۷/۱/۱
عید تون مبارک...
شاد باشید.
آزگار
چقدرِ آزگار باید بگذرد تا ازآن ِ تو نباشم
و این نظم چندش آوری که می گفتی:
در دل این جهان نهفته است.
من از این دیوار های منظم بیزارم.
بهانه ام برای زندگی، غربت یک سیگاراست،
و معتادم
معتاد ِ لحظه های عشق.
چقدرِ آزگار باید بگذرد تا مال ِ تو نباشم.
20 اسفند 1386
خرافه
کوچه پس کوچه های تنم، پر از شکوه خرافه است!
شکوه دین...
و ترس ...
باید گوشه ای برای فریاد کشیدن باشم.
آن لحظه که مرا بی سبب می زدند،
بی سبب می زدند.
حقیقتی هست، می دانم
اما باید فرار کرد...
عمید
۲۶ بهمن ۱۳۸۶
ترانه را زیاد کن!
ترانه را زیاد کن،
تا با هم برقصیم ،
و فراموش کنیم ،
بیرون
هیاهوی ِ دار زدن ِ کسی است.
عمید
۹ آذر ۱۳۸۵
دست هایت
چراغ خانه ها خاموش است.
جرات حماسه ندارم.
در سینه تاریک من خورشید بکار،
تا شمعی
برای یک شهر تیره
بیافروزم!
و اگر نه ...
دست هایت را
روی چشم هایم بگذار.
دست هایت را
روی چشم هایم بگذار.
۱۱ فروردین ۱۳۸۶
عمید
یک فرشته
یک فرشته سکوت کرد
یک قطره اشک ، از آسمان فرو چکید ...
مردی سیگار به دست، روی ایوان خاطره، نفس می کشید.
عشقی از دل تاریخ ِ مرد،
بیرون پرید:
- تو فرشته نبودی!
- تو پری نبودی!
- و فقط انسانی که تهی بودنم را در برگرفت...
قطره اشک ، سیگار را خاموش کرد.
مرد گفت:
باران گرفت.
عمید
۱۲ دی ماه ۱۳۸۶
یک عاشقانه نا آرام
ازاین دنیای مه آلود می ترسم،
اگر تو با من نباشی.
...
درون مه گرگ هایی به نفرت
دندان تیز کرده اند.
درون مه جلادانی برای ریختن خونم
انتظار می کشند.
...
از درون مه ،
صدای ناله می آید.
لحظه ای
و در وهم ِ غروری،
گمان کردم
که بی تو ماندن را در غوغای مه
می توانم.
به گشتی در آن کابوس سفید
غوطه ور شدم ...
سرگردانی ِ مردمان،
مردمان ِ سرگردان.
ثروتی که از کور بودن ، به دست می آمد.
خونی که برای ثروت، در سفیدی می ریخت.
ایمانی که درون ِ آن، فقط خون بود.
مات بود
مات بی کران.
صدای آزادی را می دانستم،
صدای شکستن استخوان،
اما نمی آمد.
از کسی جز صدای سکوت سرد،
در نمی آمد.
دست هر نازنینی را به چند ورق،
می توانستی گرفت ...
معشوقه ات می شد!
دوست ها در مه، دست نداشتند،
دست ها در مه، سمت نداشتند،
سمت ها ...
رنگ نداشتند.
همه چیز سفید بود و مات...
تجربه ی سفید ِ تلخ،
سیاهم کرد.
می ترسم از این مه
اگر تو با من نباشی ...
خاطرم نیست
چون می ترسیدم،
از عادلان و مستان و عاشقان و همه
درون ِ آن پلیدی ِ مه.
خاطرم نیست
جز وحشت...
و برگشتم .
درونم بمان،
بیرون مه آلود است،
این سپیدی سرد،
همان دود است.
حرف ما، حرف ِ آغوش ها و نوازش ها نیست.
حرف ما، حرف ِ پناه آوردن است.
کار ما در این سپیدی ِ سرطان زا،
فقط ندیدن است.
با هم ندیدن ...
می ترسم از این دنیای مه آلود،
ازاین دنیای بی رنگ،
اگر تو با من نباشی.
عمید
۲۰ آذر ۱۳۸۶
تقدیم به مهربانی همیشه سبز
پنج شنبه
در این پنج شنبه ی اساطیری !
که تاریخ تمام شده،
نام ِتو را نفس می کشم.
چه جویبارِ خونی از عاشقی ام جاریست!
مردی که روبه روی ِ آتش ِ مسلسل ها،
با مشت های گره کرده
فریاد می کرد،
درون عاشقی ام زندانی است.
تاریخ مرا می شمارد،
و افسانه های عاشقی ام را
در این پنج شنبه ی اساطیری.
عمید
۲ آبان ۱۳۸۶
غربت ( برای نینای عزیز و قلب غمگینش )
چه غربتی بر دوش می کشیم
در کوچه های این شهر،
وقتی
دشمنی از جنس خود ما،
در درون ماست.
زنجیرها همه پاره می شوند
و دیوارها سرانجام ،
فرو خواهند ریخت،
اما
با این دشمنی
چه می توان کرد؟
وقتی ما را به غم می خواند.
وقتی از پوچی برای ما حرف می زند.
وقتی چشم در چشم ،
به ما می گوید:
" عشق ها همه، افسانه اند "
چه می توان کرد؟
برای غلبه بر چنین دشمنی ،
به مبارزه با آینه ها پرداختیم .
چه سود،
که خود را نمی توان زیر پا نهاد.
انسان بودن، سخت است.
انسان بودن، سخت است
چه غربتی بر دوش می کشیم،
در کوچه های خود بودن.
دیوارهای خالی
روبه روی دیوارهای خالی می نشینم
روی یک صندلی ،
و به جاودانگی فکر می کنم
...
شاید گریه کنم.
شاید بخندم.
شاید سیگاری بکشم.
...
روبه روی دیوارهای خالی می ایستم
به احترام مرگ.
عمید
۱۳۸۵/۹/۳
آلوده
این چشم های آلوده را
در کدام خاک
خواهند گذاشت؟
این دستهای آلوده را
کدام گور
خواهد پذیرفت؟
این خستگی
در کدام سرزمین
آرام خواهد گرفت؟
...
از من اگر فقط ،
رسوایی عشق تو بر جا بماند
کافی است.
عمید
شهریور ۱۳۸۶
نگاه
ازعشق سخن نمی گویم،
چون سینه ام خالی است.
دستهایی باید
مرا از این باتلاق بیرون بکشد.
اشک هایی باید
مرا بشوید.
نگاهم را نگه دار.
نگاهی که
از فقر و کثافت و دیوانگی
برگرداندم،
تا تو را ببینم.
عمید
۸۶/۵/۶